Najstarsza wzmianka o kościele pochodzi z 1397 r.
Pierwszy kościół był najprawdopodobniej zbudowany z drewna, kryty gontem.
W 1464 roku figurował pod wezwaniem Matki Bożej,
ale już w roku 1475 pod wezwaniem
św. Trójcy i św. Doroty, a w 1514 roku, pod wezwaniem Świętej Trójcy.

 

Murowana świątynia została wzniesiona w 1510 roku.
Był to kościół gotycki, trzynawowy.
Kościół miał dwie wieże i sygnaturkę nad prezbiterium.
Ślady po tym średniowiecznym,
późnogotyckim kościele zachowały się do dziś o czym świadczy prezbiterium
z żebrowanym sklepieniem gotyckim,
gotyckie filary z nawami bocznymi pod chórem muzycznym
i boczne mury z wąskimi oknami.
Poświęcenie nowej świątyni odbyło się w 1553 roku.

 

Gdy w XVI wieku ziemie polskie ogarnęła fala reformacji kościół został
odebrany katolikom i oddany w ręce protestantów.

 

Później przez jakiś czas kościół był dzielony pomiędzy protestantów i katolików.
Około 1620 roku w Osiecznej zbudowano kościół protestancki,
a kościół parafialny został na powrót oddany katolikom.

 

W 1859 roku kościół uległ częściowemu spaleniu.
Proboszczem był wówczas ks. Franciszek Zając,
za sprawa którego kościół został szybko odbudowany.

 

W drugiej połowie XIX wieku parafia otrzymała nowy cmentarz,
położony przy ul. Krzywińskiej.

 

W czasie pierwszej wojny światowej,
26 lipca 1917 roku,
zdjęto z wieży kościelnej
dwa dzwony na cele wojenne.
Fragmenty tych dzwonów zostały
wmurowane w kościelnej kruchcie.